Weer thuis...

Weer thuis.
                     Het was me het ochtendje wel zeg.

Zoals in mijn vorige verhaaltje over het bezoekje bij de dierenarts kwam het bekende staartje
er nog achter aan. Mijn onderbuikgevoel had al voorspeld dat het een momentje 
van op je tanden bijten zou zijn.

Toen ik vanochtend geen brokjes kreeg had ik al een gekleurd vermoeden dat dit
weleens de dag kon zijn. Dé dag dat ik moest inzien dat er iets stond te gebeuren wat
voor mij totaal nieuw is.
In de auto zitten vind ik altijd cool, maar toen we stopten wist ik het zeker. :(

MIJN TANDJES MOETEN ERAAN GELOVEN, BEEH

De dierenartsassistente is heel aardig en ze heeft voordat ze probeerde een prikje
erin te doen mij gekriebeld. Daar houd ik wel van. Mijn krokodillenhuid is dikker
dan bij de meeste honden het geval is (ik ben niet voor niets een Basset) dus moest de dierenarts
eraan te pas komen om bloed bij mij af te nemen.
Dit was om te kijken of alles binnenin wel lekker in elkaar zit.
Nou daar hadden ze geen bloed voor hoeven af te nemen hoor, dat weet ik zelf ook wel
dat het bij mij wel goed zit.

Daarna kreeg ik weer een prikje en daarna......weet ik het niet meer behalve dat "uit het 
huis gevlogen vrouwtje" mij in een hokje heeft gelegd.

Hieronder de foto's van de operatie met dank aan  Dierenartsencentrum Ede-Bennekom
Let op....niet geschikt voor lezers onder de 10 jaar.
Gelukkig lig ik nu onder een warm dekentje met een kruikje.....thuis.
Saartje🛌







Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Vaarwel....

  W oensdagochtend ~Saartje gaat naar buiten om een plasje te doen.  Ze begint opeens rare sprongen te maken en is totaal de weg kwijt. Ze valt steeds om en binnen loopt ze tegen muur en deur.  De tranen vloeien over mijn wangen, dit is niet een epileptische aanval maar er is iets mis. Ik App de dierenarts en deze bellen al voor openingstijd terug. Inmiddels is Saartje rustig,  maar ze is zo verschrikkelijk achteruit gegaan afgelopen week en nu ze niet wil eten en ik niet nog een keer wil dan ze zo moet lijden hebben we besloten dat het uitstel van even geleden niet nog eens moeten verlengen.  Met het gezin hebben we in de middag gekriebeld en kusjes gegeven. Ze lag er stil bij maar vond die extra aandacht fijn. Op weg naar de dierenarts was ze verdwaasd. Toen we aankwamen zei de dierenarts: het is tijd.  Het is nooit tijd, maar loslaten is ook houden van. Saartje is in onze armen rustig heengegaan en zij zou graag willen dat een ieder die een hond overweeg...
Meer lezen

Vanuit het hart, dankjewel vrouwtje

Met elkaar, voor elkaar Vanuit het hart. Het woord aan vrouwtje. Het was eind februari. We hadden een paar leuke dagen achter de rug. Verderop kwamen de eerste berichten over het coronavirus, ofwel covid-19 We wasten onze handen en hadden bij de drogisterij snotdoekjes gekocht en handgel. Toen nog gewoon verkrijgbaar. Niemand had kunnen bevroeden dat nog geen week later we in een intelligente lockdown belanden en er een paar weken later meer dan 1100 mensen aan corona waren overleden. De harde cijfers. De wereld staat op zijn kop. De zorg draait overuren. Vrienden en familie zien elkaar via beeldscherm en iedereen met een vitaal beroep roeit met de riemen die er zijn. In het basisonderwijs worden moeders en vaders juffen en meesters. In het voortgezet verlaten de examenkandidaten hun school met een diploma waar ze geen examen voor hebben gedaan. Dit tot groot verdriet van veel jongelui die er naar uit keken om hun kunnen te tonen. Op het mbo, hbo en universiteit gaan de ...
Meer lezen

"Zaterdag was ik kotsmisselijk en eigenlijk is dat alles wat ik mij nog kan herinneren."

Afbeelding
W anneer je ouder wordt vergeet je weleens iets. Dat geldt zeker ook voor vrouwtje. Dat zij had beloofd mijn verhalen op te schrijven is een afspraak die ze de laatste maanden nogal eens vergeet helaas. Nu er de afgelopen tijd veel te schrijven valt heb ik haar de laptop in handen gedrukt en gesommeerd er eens even goed voor te gaan zitten. Dat het jaar 2020 niet normaal is las je al in mijn vorige verhaaltje. Er is corona, er zijn veel demonstraties en iedereen heeft wel zijn of haar ongezouten mening. Persoonlijk ben ik daar helemaal voor. Een ongezouten mening hebben bedoel ik. Demonstraties uit tijdverdrijf vind ik minder en geweld gebruiken komt niet in mijn hondenwoordenboek voor. Zoals altijd dwaal ik af en wat ik vrouwtje wilde laten vertellen is veel belangrijker dan hierboven. Begin augustus is voor ons vakantiemaand. Zo ook afgelopen maand. Met veel plezier keek ik uit naar een heerlijke vaarvakantie. Zuchtend keek baasje 3 keer per dag op zijn telefoon dat wíj het nou net ...
Meer lezen